Zuster Laura (aflevering 2) Als de wekker gaat zie ik de cijfers 05:30 rood oplichten. Tijd om te snoozen heb ik niet, want vandaag staat de tweede meeloopdag in het MC Zuiderzee ziekenhuis gepland. Dit maal niet op de OK, maar op de verpleegafdeling. Dat betekent om 07:00 acte de présence in Lelystad. Ik ben benieuwd wat deze dag mij gaat brengen. Als het net zo gaaf is als de vorige meeloopdag, kom ik daarvoor graag vroeg mijn bed uit. Als ik denk aan een verpleegkundige, denk ik automatisch aan een dame. Behoorlijk stigmatiserend moet ik toegeven, maar dat beeld heb ik nou eenmaal in mijn hoofd. Ik denk dan aan een pittige, hardwerkende vrouw, punctueel en een tikkeltje streng, maar vooral een vriendelijk en persoonlijk type. Laat nou precies zo'n dame mijn buddy zijn voor de hele dag. Haar naam is Jolanda en zij is het type verpleegkundige waarbij je als patiënt weet dat je in goede handen bent. Mannelijke verpleegkundigen waren in geen velden of wegen te bekennen om mijn vooroordeel te ontkrachten, dus ik ben Jolanda maar gevolgd. Jolanda had voor mij een pittige dag in petto. Alleen al het tempo waarin deze verpleegster over de afdeling heen sprint, was genoeg om mij te vloeren. Onze taak: vier patiënten in kamer 58 verzorgen. In eerste instantie dacht ik, oh vier patiënten maar…dat wordt een rustig dagje. Maar ik stond er versteld van hoeveel werk je hebt aan vier patiënten. Ze moeten opgevangen en geïnstrueerd worden, medicijnen toegediend krijgen, geprikt worden, van en naar behandelkamers gebracht worden en ga zo maar door. We hadden onze handen vol! Ieder patiënt heeft z'n eigen verhaal, de één nog heftiger dan de ander. Ik heb veel verhalen gehoord waarvan de tranen in mijn ogen sprongen. Het deed me beseffen hoe gelukkig ik ben met mijn goede gezondheid en die van mijn familie en vrienden. Sommige patiënten hebben vuistdikke dossiers en brengen vele dagen per jaar in het ziekenhuis door. Ondanks de goede zorg van de verpleging is dat voor niemand een pretje. Je verkeert tussen onbekenden die zich allemaal bevinden in het minst flatteuze moment van hun leven. Alles komt voorbij: bloed, braaksel, urine, gekreun, gesnurk, windjes en ga zo maar door. Jolanda is duidelijk al gewend aan de ongeneugten van het menselijk lichaam. Ik daarentegen moet even wennen aan de beelden die voorbijkomen. Met veel respect kijk ik naar het indrukwekkende werk wat Jolanda verricht. Stiekem ben ik toch wel blij dat ik morgen weer achter mijn bureautje zit bij AFAS. Ieder z'n vak zullen we maar zeggen.  Mijn vak is Marketing voor Zorg & Welzijn. Het doel van mijn meeloopdag is om inzicht te krijgen in wat administratieve software voor de zorg betekent en hoe daar op de werkvloer mee wordt gewerkt. Ondanks dat de MC Groep hard werkt aan automatisering en digitalisering, illustreert onderstaande foto dat er nog een flinke slag gemaakt moet worden. De verpleging administreert nog te weinig digitaal. Medewerkers moeten gegevens dubbel vastleggen, werken met losse checklijstjes en doen overal schriftelijk verslag van. Deze methode bevat weinig standaardisatie, is foutgevoelig en inefficiënt. Gelukkig is MC Zuiderzee zich hiervan bewust en is het verbeteringsproces al in gang gezet. Met het enthousiasme waarmee de verpleegkundigen de patiënten verzorgen, verzorgt AFAS de zorginstellingen die worstelen met deze administratieve uitdagingen. Ieder z'n vak zoals ik al zei! Laura Kerckhoffs Marketingmanager Zorg & Welzijn en Overheid  |